در سال های اخیر، علاقه و رویکرد مردم به گیاهان دارویی و محصولات و فرآورده های طبیعی حاصل از آنها افزایش یافته است. خیزش جهانی برای استفاده از گیاهان دارویی تقاضای زیادی را برای آنها ایجاد کرده است. تعداد افرادی که به گیاهان دارویی روی می آورند، هر ساله 50% اضافه می شود. در کل دنیا افزایش مصرف گیاهان دارویی سالیانه 15% است، در حالی که مصرف داروهای سنتزی رشدی برابر 3% دارد. به منظور مشارکت در چنین بازار دامنه داری، لازم است که توجه ویژه ای به نحوه تولید، فرآوری، افزایش کیفیت، استانداردسازی و ایمنی داروهای گیاهی شود. یکی از فاکتورهایی که در استفاده از داروهای گیاهی و همچنین صادرات آن از اهمیت بالایی برخوردار است، یکنواخت بودن کیفیت محصول در زمان های مختلف می باشد. از اینرو تدوین یک استاندارد برای هر محصول بسیار مهم می باشد. استاندارد سازی داوهای گیاهی یک کار تجزیه ای محض نبوده و با شناسایی اجزاء موثره گیاه کار خاتمه نمی یابد، بلکه باید سازگاری بهداشتی این اجزاء نیز در نظر گرفته شود. معمولا اثر داروهای گیاهی برآیند هم افزایی اثرات اجزاء متعدد موجود در آن است. به همین علت ارجح آن است که کل اجزاء با روش خوراکی شناخته شده ای مصرف گردند. در تنظیم دستورات کنترل کیفی داروهای گیاهی، باید این حقیقت را در نظر داشته داشت که مواد مورد آزمایش اجزایی پیچیده و ناهماهنگ با هم دارند. بنابراین اثر مواد همراه نمونه و مزاحمت های تجزیه ای مانند داروهای شیمیایی سنتزی محدود نمی باشند. به همین دلیل استاندارد سازی آنها تابع فاکتورهایی همچون سن گیاه، منشا آن، زمان درو کردن، روش خشک نمودن، شرایط انبارداری، فرآیند تولید، چگونه بسته بندی و غیره می باشد. به منظور ایجاد و توسعه صنایع داروهای گیاهی در ایران و همچنین افزایش سهم صادرات آنها، لازم است که نیروی انسانی در زمینه های مختلف از جمله کاشت، برداشت، شناسایی گیاه، استاندارد سازی، کنترل کیفیت، فرآیند تولید، تکنیک های جداسازی و تجارت، از آموزش کافی برخوردار شود و آزمایشگاه های مرجع مجهز به تجهیزات کنترل کیفی و استاندارد سازی راه اندازی گردد. در این مقاله ضمن بررسی هریک از موارد فوق در مورد ایجاد یک آزمایشگاه مرجع کنترل کیفی و استانداردسازی داروهای گیاهی بحث شده است.